Ang buhay nga naman.
Di mo alam kung saan ka dadalhin. Akala mo okay na, akala mo swak na lahat. Tapos biglang-bigla, magbabago.
Ang buhay nga naman.
Kahit anong plano, kahit anong isip, meron at merong hindi mangyayari. Kaya minsan, nakakapagod mag-isip. Minsan, mas gusto mo pang makisabay na lang. Kung saan ka dalhin, kung saan ka pulutin, bahala na. Kesa naman lagi ka na lang nasasaktan, kasi lahat nabalewala. Lahat ng pinagpaguran mo, nauwi sa wala.
Nakakapagod. Nakakasawa. Nakakabaliw pa kung minsan.
Hay, naiisip mo na lang, ano kaya kung ang buhay ay parang computer? Kapag may nangyaring maganda, redo. Pag pangit, delete. Pag ayaw mo na, control alt delete para restart di ba? Tapos, pwede mo ding ienhance na parang Photoshop para mas maganda ang timpla. E di walang problema. Masaya ang lahat.
Pero ang kaso, hindi nga ganun ang buhay. No way out, kumbaga. Sabagay, kung ganun ang buhay, masyadong boring. Walang thrill. Kasi kahit anong mali mo, kayang-kayang burahin. Hawak mo ang buhay mo. Ikaw na ang Diyos.
Di ba ang labo? Di mo alam kung ano ang gusto mo. Punta ka dito, hindi masaya. Sa kabila naman, masyadong boring. Di ka makuntento.
Ang tao nga naman.
